swiatebookow

Zachłanni

Magdalena Żelazowska,

Troje trzydziestolatków. Trzy marzenia. Trzy precyzyjnie opracowane plany, jak je zrealizować. Tytułowi „zachłanni...

Sortuj:
Barwy miłości. Czerwień

Barwy miłości. Czerwień

Zobacz na swiatebookow.pl

25,11 zł

Autor: Kathryn Taylor

Kategoria: erotyka

Wydawnictwo: Wydawnictwo Akurat

ISBN: 978-83-287-0249-3

Format: EPUB,MOBI

Tagi:


"Przepadła z kretesem.

Chociaż Grace doskonale zdaje sobie sprawę, jak niebezpieczne jest uczucie do Jonathana Huntingtona, to z dnia na dzień kocha go coraz bardziej. Czy szlachetnie urodzony, żądny władzy i wyrachowany mężczyzna naprawdę jest tak nieprzystępny, jak jej się wydaje? Czy naprawdę widzi w niej jedynie zabawkę? Dziewczyna postanawia zrobić wszystko, aby mu uświadomić, jak bardzo jest dla niej ważny i że chciałaby dzielić z nim życie. Nie wie jednak, że jej starania niemal doprowadzą do katastrofy:

Jonathan będzie musiał stawić czoło tragedii z przeszłości i zmierzyć się z traumą, która rzuciła cień na całe jego życie. Jakiego ostatecznie dokona wyboru? Czy gorące uczucie pięknej młodej kobiety wystarczy, by zmiękczyć jego serce i dać im obojgu szansę na szczęście, którego tak bardzo pragną? "

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz

B., bez której nigdy nie byłoby tej historii

cover

Tytuł oryginału: Colours of Love – Entblöst

Projekt okładki: Laser

Redakcja: Dorota Kielczyk

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Elżbieta Steglińska, Iwona Szustowicz

Copyright © 2013 by Bastei Lübbe GmbH & Co. KG, Köln

All rights reserved.

For the cover ilustration © Tommaso Delpiano/Fotolia

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2016

© for the Polish translation by Miłosz Urban

ISBN 978-83-287-0249-3

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2016

Wydanie I

FRAGMENT

Rozdział 1

Zimny deszcz spływa mi po twarzy, ale prawie go nie czuję. Nie dostrzegam niczego poza mężczyzną tuż przede mną.

Jonathan.

Wybiegł za mną na deszcz, tak jak stał, bez koszuli, boso. I ja, i on jesteśmy całkowicie mokrzy. Jego czarne włosy błyszczą w migotliwym świetle latarni, pod którą się zatrzymaliśmy. Jest półnagi, więc widzę, jak jego pierś unosi się i opada, a po skórze ściekają krople. Pragnę położyć na niej dłoń, dotknąć go, lecz nie mam odwagi.

– Grace, nie chcę, żebyś odeszła. – W głębokim głosie Jonathana słychać napięcie, a w błękitnych oczach dostrzegam coś, czego wcześniej nie widziałam; błysk, którego intensywność niemal wywołuje we mnie strach. – Zostań.

Czuję, jak łzy napływają mi do oczu, bo to są słowa, które pragnęłam usłyszeć. Mimo to boję się ulec.

– Ja tak nie potrafię, Jonathan. – Ze smutkiem kręcę głową i spoglądam na białą willę otoczoną kutym płotem.

Klub. Bardzo elitarne i w zasadzie bardzo ekscytujące miejsce. Przypominam sobie dokładnie, co się tam wydarzyło. Uprawialiśmy seks. Niewiarygodnie podniecający i ostry, nigdy go nie zapomnę. Ale jednocześnie wiedziałam, że dotarłam do swoich granic. Nie byliśmy tam sami. Miałam się nim dzielić, a na to nie mogłam się zgodzić. Jonathan oczekiwał ode mnie niezobowiązującego romansu, lecz ja tego nie chcę. Nie chcę i nie potrafię udawać, że nic do niego nie czuję.

– Od początku miałeś rację. Nie umiem grać według twoich zasad.

Stoimy naprzeciwko siebie i patrzymy sobie w oczy. Cała drżę. Nie chcę go zostawiać – sama myśl o tym sprawia mi ból. Jednak jaka czeka mnie przyszłość z mężczyzną takim jak on, który odrzuca każdy przejaw prawdziwej bliskości, podczas gdy moje serce przepełnia miłość? Gdy nie jestem dla niego jedyna, bo w każdej chwili może zastąpić mnie inną? To boli, ale wiem, że muszę odejść. Muszę wrócić do Ameryki. Muszę zostawić Jonathana i zapomnieć o nim. Przynajmniej spróbować.

Przez dłuższą chwilę tylko stoi, zaciska pięści. Widzę, jak mięśnie twarzy poruszają się w napięciu.

– W takim razie zmienimy zasady – mówi w końcu, robi krok w moją stronę i po chwili kolejny. – Zaczniemy grać po twojemu.

– Słucham?! – Spoglądam na niego z niedowierzaniem. Chyba się przesłyszałam! Naprawdę to powiedział? – Ale… – zaczynam piskliwym, drżącym głosem i przerywam, bo muszę odchrząknąć, żeby dokończyć zdanie. – Ale ja przecież chcę związku, Jonathanie. Prawdziwego związku. Tylko ty i ja. A mówiłeś, że nie jesteś na to gotowy.

Wypuszcza powietrze z płuc.

– Jeszcze mniej jestem gotowy, żeby pozwolić ci odejść. – Chwyta mnie za ramiona i przez moment mam wrażenie, że zaraz mną potrząśnie. Ale nie: trzyma mnie mocno niczym w imadle. – Grace, musisz ze mną zostać. Proszę.

Serce wali mi jak szalone. Nie pamiętam, żeby Jonathan kiedykolwiek mnie o coś prosił – w każdym razie w taki sposób. Potrafi być niesłychanie arogancki, bo przyzwyczaił się, że jego polecenia są wykonywane natychmiast. Tymczasem naprawdę mnie o coś prosi i zgadza się na ustępstwa – świadomość, że może nie będę musiała go opuścić jest tak obezwładniająca, że łzy same płyną mi po policzkach i mieszają się z kroplami deszczu, a ja spoglądam w te niewiarygodnie błękitne oczy i tonę w ich głębi.

– Panie Huntington?

– Jonathan!

Puszcza moje ramiona i oboje się obracamy – głosy zbliżają się równocześnie z dwóch stron. Pierwszy, za moimi plecami, należy do Stevena, szofera Jonathana. Potężny blondyn wysiadł z limuzyny zaparkowanej przy krawężniku i patrzy na nas wyczekująco. Najwyraźniej nie wie, co sądzić o tym, że jego szef stoi półnagi i bosy w deszczu na chodniku w nobliwej dzielnicy Primrose Hill. Mimo to milczy, nie chce się narzucać. Z przeciwnej strony też ktoś się zbliża.

Yuuto Nagako, Japończyk, którego z Jonathanem łączą więzi biznesowe i towarzyskie, idzie w naszym kierunku zdecydowanym krokiem. W przeciwieństwie do Jonathana jest kompletnie ubrany – dopiero co dołączył do nas w klubie. Twarz ma poważną, dziwnie nieporuszoną, jak gdyby zastygłą w maskę, ale to jeszcze nic nie znaczy, bo on nigdy nie okazuje uczuć.

– Dlaczego stoicie na deszczu? – mówi tym swoim chłodnym, przerażająco perfekcyjnym wyuczonym angielskim, który budzi we mnie dreszcz obrzydzenia tak samo jak jego osoba. – Wróćmy do środka. – Ton grzeczny, uprzejmy, jakby facet naprawdę się przejmował, że zmokniemy i zmarzniemy, choć to przecież początek czerwca, a powietrze jest przyjemnie ciepłe.

Wiem jednak dobrze, co się z nim dzieje, bo w jego oczach widzę błysk, który od początku znajomości wywoływał u mnie nieprzyjemne ciarki na plecach.

Jest niemal tego samego wzrostu co Jonathan. Nie potrafię ocenić, ile ma lat – wygląda na starszego od Jonathana – za to wiem na pewno, że między innymi z jego powodu nie wytrzymałam dłużej w klubie.

Żałuję, że wyszedł, bo chcę być z Jonathanem sam na sam. Jonathan też nie jest zadowolony z jego obecności, widzę to po wrogim spojrzeniu, jakim go obrzuca.

– Nie wracamy do środka – oznajmiam zdecydowanie. Najchętniej zaraz podeszłabym do Stevena, wsiadła do samochodu i odjechała.

Yuuto spogląda na Jonathana. Jest poirytowany. Najwyraźniej nie wierzy w to, co słyszy. A jednak Jonathan skinieniem głowy potwierdza moje słowa.

– Jedziemy.

Mężczyzna zachowuje kamienną twarz i odzywa się po japońsku. Nie rozumiem, co mówi, ale w jego głosie słyszę złość. W przeciwieństwie do mnie Jonathan płynnie porozumiewa się w tym języku i odpowiada coś nieszczególnie przyjaznym tonem.

– Chodź – zwraca się do mnie i rusza w stronę limuzyny.

Cieszę się, że zostawiamy Japończyka, ale zanim robię krok, Yuuto w jednej chwili doskakuje do mnie i chwyta za ramię.

– Nie mieliśmy okazji lepiej się poznać. – Usiłuje się uśmiechnąć, bez sukcesu. – Zabawa dopiero się zaczyna.

Kręcę głową. Za żadne skarby nie wrócę do klubu, a już na pewno nie z nim. Ogarnia mnie obrzydzenie na samą myśl, że to samo, co z Jonathanem, miałabym teraz robić z tym przerażającym mężczyzną.

– Nie. Dla mnie się już skończyła – odpowiadam i znów usiłuję odejść, ale on nie puszcza, patrzy na mnie już bez uśmiechu.

– Co to ma znaczyć, Jonathanie? – Wykrzywia twarz, w jego głosie pojawia się agresja. – Zgodziła się przecież. Przyszła do klubu.

– Puść ją – rozkazuje Jonathan. To brzmi jak ostrzeżenie. – Przyszła ze mną i ze mną wychodzi.

Jednak Yuuto nie ma zamiaru zrezygnować. Mówi coś w swoim ojczystym języku – coś wyraźnie nieprzyjemnego, bo już i tak chłodne spojrzenie Jonathana momentalnie staje się lodowate.

– Nie twoja sprawa – warczy na Japończyka. Nawet nie próbuje ukrywać wściekłości. – A teraz łapy precz.

Yuuto nie reaguje na polecenie. Wręcz przeciwnie: jeszcze mocniej zaciska palce i przyciąga mnie do siebie. Z bliska widzę na jego twarzy zawziętość i urazę. Głębokie zmarszczki uświadamiają mi, że jest starszy, niż się wydaje, raczej przed pięćdziesiątką niż tuż po czterdziestce. Ma przenikliwe, groźne spojrzenie. Zimne. Wściekłe.

– Namieszała ci w głowie! Gdybym tylko wiedział, co z tego wyniknie, nie namawiałbym cię, żebyś ją przyprowadził. – Yuuto zwraca się do Jonathana, choć ani na chwilę nie spuszcza ze mnie oka.

– Nie przyjechała tutaj dla ciebie – odpowiada Jonathan. Drży mu mięsień policzka.

Japończyk wybucha śmiechem, zupełnie niewesołym.

– Ale beze mnie w ogóle byś jej nie zauważył, nie zapominaj o tym. Nie byłoby jej tutaj, gdyby nie ja.

Jego słowa wywołują we mnie złość. Kiedy po przylocie do Londynu po raz pierwszy – przypadkowo – spotkałam Jonathana, był z Yuuto i to jego zainteresowanie obudziło w nim ciekawość. Fakt. Ale wierzę Jonathanowi, że to, co wydarzyło się później, nie ma nic wspólnego z Japończykiem. I dlatego uważam, że Yuuto zachowuje się podle, uzurpując sobie prawo do bycia inicjatorem mojego związku z Jonathanem.

– Ale tu jestem! – oznajmiam głośno, bo nie podoba mi się, że mówią o mnie jak o jakimś towarze. Znów usiłuję się uwolnić z uchwytu, ale nic z tego. Czuję, jak łzy napływają mi do oczu. Japończyk jeszcze bardziej zaciska palce. – To boli!

– Nie wyobrażaj sobie za dużo – warczy i chwyta tak mocno, że syczę z bólu. – Zbliżyłaś się do niego tylko dlatego, że ja tego chciałem. Ale pamiętaj, nie jesteś wyjątkowa, nawet jeśli to sobie ubzdurałaś. Jesteś jedną z wielu. Jutro o tobie zapomni, bez względu na to, jakie sceny tu zrobisz. Po tobie przyjdzie następna zdzira, która nie będzie mogła się doczekać, żeby ją…

Nie udaje mu się dokończyć, bo Jonathan łapie go za ramię i szarpnięciem uwalnia mnie z uścisku. Potem przyciąga mnie do siebie, zaciska pięść, bierze zamach i uderza Japończyka w twarz.

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

tytulowa

Rozdział 2

Zupełnie zaskoczony atakiem Yuuto zatacza się do tyłu, ale odzyskuje równowagę i nie upada na ziemię. Z trudnym do zinterpretowania wyrazem twarzy dotyka ust, gdzie trafił go cios Jonathana. Ma rozciętą dolną wargę; krew z rany kapie na jego białą koszulę. Yuuto spogląda na szkarłatne krople i mruży oczy.

– Uderzyłeś mnie? Przez tę małą dziwkę podniosłeś na mnie rękę?

– Zostaw ją w spokoju – cedzi Jonathan. Grymas wściekłości wykrzywia mu twarz; nigdy jeszcze nie widziałam go w takim stanie.

Odwraca się, chwyta mnie za rękę i chce ruszyć w stronę samochodu, ale Yuuto rzuca się na niego od tyłu i uderza go w żebra z taką siłą, że Jonathan zgina się wpół i przez chwilę nie może nabrać powietrza.

– Myślisz, że pozwolę ci się tak poniżać? – Yuuto jest blady, ma spuchnięte, zakrwawione usta i plamy na koszuli. Wygląda przerażająco, jak postać z horroru. Znów bierze zamach i wali Jonathana w żebra.

– Przestań! – krzyczę i wieszam się na ramieniu Japończyka, bo nagle ogarnia mnie strach o mojego partnera. Udaje mi się go ochronić, Yuuto skupia się teraz na mnie. To dobrze, przemyka mi przez głowę, ale jak widzę wyraz jego twarzy, zaczynam rozumieć, że jest wręcz odwrotnie. Niedobrze. Bardzo źle.

Biznesmen gotuje się z wściekłości. Syczy coś po japońsku i zanim udaje mi się zareagować, uderza mnie otwartą dłonią w twarz. Głowa odskakuje mi do tyłu i przez chwilę widzę tylko gwiazdy. Ból jest tak przerażający i tak nagły, że nie mogę złapać tchu, a z oczu płyną mi łzy.

Yuuto znów unosi dłoń, ale Jonathan jest szybszy. Rzuca się na Japończyka. Padają na ziemię, siłują się i zadają ciosy.

Podbiega Steven, ale zatrzymuje się i razem bezradnie patrzymy na walczących – poruszają się szybko i tak gwałtownie zmieniają pozycję, że rozdzielenie ich wydaje się niemożliwe. Steven się waha – najwyraźniej czuje, że Jonathan by nie chciał, żeby się w to mieszał.

Nagle słyszę pospieszne kroki, odwracam się, jacyś ludzie nadbiegają od strony klubu. Dwóch pracowników w liberiach przecina biegiem podjazd, a zaraz za nimi blondynka pilnująca wejścia.

– Co się tu dzieje? – woła zdenerwowana. Daleko jej do opanowania, chłodu i nieprzystępności, którymi powitała nas na początku wizyty. Na dodatek jej ton jest mocno nieprzyjazny. – Szybko, rozdzielcie ich! – poleca pracownikom klubu i wskazuje na splątane ciała.

W przeciwieństwie do Stevena mężczyźni bez namysłu wkraczają do akcji i już po kilkunastu sekundach udaje im się odciągnąć od siebie Yuuto i Jonathana. Ani jeden, ani drugi nie jest zadowolony z interwencji, ale szybko się uspokajają; oddychają ciężko i patrzą na siebie ze złością.

Gdybym miała powiedzieć, który z nich został zwycięzcą tego pojedynku, z całą pewnością wskazałabym na Jonathana. Na jego prawym policzku pojawiła się opuchlizna, z dolnej wargi leci mu krew i chyba ma coś z żebrami, mimo to w porównaniu z Yuuto wygląda naprawdę dobrze, bo ten ledwie trzyma się na nogach i obficie krwawi z nosa. Blondynka z klubu doskakuje do niego, widząc, jak się zatacza. Gdyby nie jej pomoc, znów wylądowałby na ziemi.

Jonathan ze zniecierpliwieniem odtrąca od siebie jednego z mężczyzn w liberii i Stevena, który przyszedł z pomocą. Chwieje się na nogach, pochyla lekko i krzywiąc się z bólu, przyciska dłoń do żeber. Podbiegam przestraszona, pomagam mu się wyprostować. Podnosi wzrok, poznaje mnie i pozwala mi przy sobie zostać.

Mężczyzna z klubu kiwa głową w stronę Stevena, po czym wraca do swojego współpracownika i blondynki, którzy zajmują się Yuuto.

Japończyk wygląda naprawdę kiepsko: pół twarzy ma zalane krwią. Najwyraźniej jednak to nie rany i siniaki sprawiają mu największy ból, lecz poniżenie. W jego lodowatym i zazwyczaj zdystansowanym spojrzeniu czai się czysta nienawiść.

– Pożałujesz tego, Huntington. – Z wściekłości drży mu głos. – Zapłacisz mi za to.

– Przyślij rachunek. – Jonathan oddycha ciężko, ale nie kryje pogardy.

– W imieniu klubu informuję, że w najbliższym czasie nie będzie pan mile widzianym gościem – oznajmia chłodno blondynka. – Pańskie członkostwo zostaje zawieszone, a co dalej, poinformujemy pana, kiedy zapadną decyzje.

– Możecie mnie w ogóle skreślić z listy – odwarkuje Jonathan.

Spoglądam na niego zaskoczona. Czyżby naprawdę wystąpił z klubu? I to z mojego powodu? Czy może jest po prostu wściekły, że ktoś grozi mu konsekwencjami, więc chce uprzedzić te działania?

Kobiecie wyraźnie nie podoba się jego reakcja, lecz stara się ukryć irytację i tylko kiwa głową. Po chwili odwraca się do nas plecami i prowadzi Yuuto podtrzymywanego przez pracowników klubu z powrotem przez kutą żelazną bramę, która zamyka się zaraz za ich plecami. Żadne z nich nie odwraca się już w naszą stronę.

– Bardzo mi przykro. Nie chciałam, żeby do tego doszło – mamroczę, wciąż jeszcze zaskoczona tym, co się stało.

Jonathan wsparty ciężko na moim ramieniu kręci głową.

– To przecież nie twoja wina. – Przygląda mi się uważnie. – Wszystko w porządku?

Potakuję, choć jedna strona twarzy pali mnie niemiłosiernie. Jednak to nic w porównaniu z tym, co on musi teraz czuć.

Wspominam bójkę i właściwie dopiero teraz uświadamiam sobie, jak bardzo zaskoczył mnie ten wybuch przemocy. Przerażająca była nie tylko agresja Yuuto, ale też reakcja Jonathana. Jeszcze w takim stanie go nie widziałam, nigdy też przy mnie nie stracił kontroli nad sobą. Nie wiem, co powinnam czuć, bo z jednej strony bardzo się bałam, z drugiej mam ochotę krzyczeć z radości, bo wziął moją stronę i dzielnie mnie bronił.

– Możesz iść? – pytam, a kiedy potakuje, ruszamy do limuzyny.

Steven czeka już na nas przy otwartych drzwiach. Chwyta Jonathana z drugiej strony i wspólnymi siłami pomagamy mu wsiąść.

– Masz w samochodzie apteczkę?

Steven kiwa głową i otwiera bagażnik. Siadam na tylnej kanapie, obok Jonathana, i odbieram od kierowcy pudełko z opatrunkami.

Jonathan odchyla głowę na oparcie i zamyka oczy. Podrywa się przestraszony dopiero, kiedy ostrożnie dotykam jego rozciętej wargi chusteczką nasączoną środkiem dezynfekcyjnym. Patrzy na mnie.

Chcę coś powiedzieć, ale Steven akurat otwiera przegrodę oddzielającą szoferkę od naszej części auta i spogląda na szefa.

– Dokąd jedziemy, sir?

– Do domu – odpowiada Jonathan krótko i bez sprzeciwu daje sobie oczyścić dolną wargę. Samochód odbija od krawężnika i płynnie włącza się do ruchu.

Rana na wardze jest nieduża – bez porównania mniejsza od rozcięcia, które widziałam na ustach Yuuto – lecz mimo to już zdążyła się pojawić lekka opuch­lizna. Tak jak na policzku, gdzie Japończyk trafił pięścią. Gdyby udało mu się uderzyć trochę wyżej, Jonathan miałby podbite oko.

Z barku limuzyny wyjmuję kubełek z lodem – jazda taką wypasioną furą ma swoje plusy. Zawijam kilka kostek w chusteczkę, żeby przyłożyć do skóry i schłodzić obolałe miejsca.

– Dzięki. – Wolną dłonią przesuwa po moim zaczerwienionym policzku. – Co za żałosna świnia. Bardzo boli?

Kręcę głową i milczę, bo niespodziewanie czuły gest sprawia, że zapominam o uderzeniu. Poza tym nie chcę, żeby się martwił. Sam oberwał dużo bardziej.

Opuszcza dłoń i odchyla głowę na oparcie, a ja dalej sprawdzam jego obrażenia. Drży i jęczy, kiedy ostrożnie dotykam zaczerwienionego miejsca na żebrach.

– Mocno ci tu dołożył. – Wiem, co czuje. W Illi­nois, na farmie moich dziadków, dużo jeździłam konno z siostrą, jednak zanim się nauczyłyśmy utrzymywać w siodle, często spadałyśmy. Przez pół dzieciństwa byłam poobijana i miałam siniaki, więc zdaję sobie sprawę, jak bardzo może go boleć. I jak mało da się z tym zrobić, trzeba przeczekać. Chyba że Japończyk złamał mu żebro, myślę przestraszona. – Powinieneś pójść z tym do lekarza.

– Nie, tak źle nie jest. Poza tym w takim stanie na pewno nie pojadę do żadnego szpitala. – Wskazuje na siebie dłonią.

Dopiero teraz uświadamiam sobie, że ma na sobie jedynie spodnie.

– Okej – przyznaję mu rację. Rzeczywiście, pomysł wyprawy na ostry dyżur boso i bez koszuli wydał mi się dość głupi. Jonathan jest zbyt rozpoznawalny, żeby mógł sobie pozwolić na publiczne wizyty w niekompletnym stroju. Wzdycham głęboko. – Przynajmniej mamy szczęście, że tym razem żaden paparazzo nie zrobił nam zdjęcia. – Pamiętam skutki opubli­kowania naszej fotografii w jednej z bulwarówek. No tak, nie wyobrażam sobie tego, co działoby się w plotkarskiej prasie, gdyby wyszło na jaw, że półnagi Jonathan Huntington bił się na chodniku w Primrose Hill ze znanym biznesmenem z Japonii. Gazety miałyby pożywkę na dłuższy czas.

– Jeszcze tego by brakowało. – Jonathan się uśmiecha. Po raz pierwszy od chwili, kiedy opuściliśmy klub.

Jak za każdym razem w podobnych sytuacjach serce mi zamiera, by po chwili zacząć walić jak szalone. Jest tak przystojny, że zapiera mi dech w piersi: półdługie, ciemne włosy błyszczą mokre od deszczu, a błękitne oczy kontrastują z oliwkową karnacją. Momentalnie czuję motylki w brzuchu. Na dodatek kiedy się śmieje, widzę ukruszony kawałek siekacza – jedyny mankament urody, który chyba właśnie dlatego tak bardzo polubiłam. Tym razem jednak uśmiech szybko znika z twarzy, a przepiękne oczy znów robią się poważne.

– Czy Yuuto może ci zaszkodzić? – To pytanie nie daje mi spokoju od dłuższej chwili, właściwie od momentu, w którym Japończyk zagroził Jonathanowi.

– Oczywiście, że może. I na tyle, na ile go znam, będzie się starał to zrobić. Ale ty się tym nie przejmuj. W razie potrzeby obronię i siebie, i firmę – mówi tak pewnym głosem, że rzeczywiście czuję się uspokojona.

Chwytam go za rękę i mocno ściskam, bo potrzebuję jego bliskości, a on się nie odsuwa. Patrzy na mnie w ten dziwny sposób, który sprawia, że serce bije mi jak szalone.

– Dlaczego Yuuto tak się zachowywał? – Wciąż nie potrafię tego zrozumieć. – Opętało go coś?

– Tak, wydaje mi się, że myśl o tobie go opętała. Już na samym początku, jak tylko cię zobaczył, uparł się, że musisz przyjść do klubu.

Przypominam sobie nasze pierwsze spotkanie na lotnisku i ciężko przełykam ślinę.

– Zawsze tak robicie? To znaczy wiesz, poznajecie gdzieś kobiety i zapraszacie je do tego klubu?

– Nie. Nigdy. Słowo. – Na jego ustach pojawia się cień uśmiechu. – Jesteś wyjątkowa, Grace. Już ci to mówiłem.

Te słowa, które traktuję jak komplement, sprawiają mi przyjemność, ale jednocześnie nie mogę przestać myśleć o Yuuto.

– Sądzisz, że zmusiłby mnie do powrotu do klubu, gdybyś się nie przeciwstawił?

Kręci głową.

– Nie wiem, czy posunąłby się tak daleko. Zobaczył cię tam i nie mógł się pogodzić z faktem, że należysz do mnie, a nie do niego.

Delikatnie głaszczę go po wewnętrznej stronie dłoni, nie mam odwagi spojrzeć mu w oczy. To niecodzienne stwierdzenie sprawia, że moje serce jeszcze bardziej przyspiesza. Słowa Jonathana brzmią zaborczo i zupełnie inaczej niż wcześniej: dotychczas uważał, że nikt nie może go mieć na wyłączność i że on nigdy nie będzie rościł sobie prawa do żadnej kobiety.

– Jeśli należę do ciebie, to… to czy ty należysz do mnie? – pytam cicho.

Obejmuje dłonią moje palce, którymi usiłuję go głas­kać. Podnoszę wzrok i spoglądam prosto w błękitne oczy.

– Czy to nie jest jeden z twoich warunków? – pyta. – Żadnych innych kobiet i żadnych wycieczek do klubu. Ty i ja, nikt więcej, prawda?

Nie mogę nabrać tchu, ale potakuję, szczęśliwa i zachwycona jego zmianą. On jednak szybko odbiera mi część złudzeń.

– Tylko pamiętaj, Grace, to jedynie próba. Nie mogę ci niczego obiecać… ale… – nie kończy.

– Ale co? – dopytuję nerwowo.

Głębokie westchnienie, które wydobywa się z jego piersi, trochę przypomina jęknięcie.

– Ale w tej chwili naprawdę nie chcę się tobą z nikim dzielić.

– To dobrze. – Nie zamierzałam powiedzieć tego na głos, ale nie zdążyłam ugryźć się w język.

– Nie, to wcale nie jest dobrze. – Puszcza mnie i przeczesuje włosy dłonią. Jak zawsze, kiedy ma wątpliwości. – Od kiedy pojawiłaś się w Londynie, robię rzeczy, których zazwyczaj nie robię, Grace. Których jeszcze nigdy nie robiłem. To wszystko jest dla mnie nowe i nie wiem… czy mi się podoba.

Spogląda na mnie niepewnie, prawie nieszczęśliwie, a ja potrzebuję jego bliskości. Dlatego podciągam sukienkę i siadam mu okrakiem na kolanach. Mokry, chłodny materiał spodni przywiera do moich ud.

Ujmuję dłońmi twarz Jonathana i całuję zdrowy policzek, gdzie nie trafił żaden cios. Jeszcze przed kilkoma minutami zamierzałam go opuścić, bo myślałam, że nic dla niego nie znaczę, że – tak jak powiedział Yuuto Nagako – jestem mu obojętna, że takich jak ja ma wiele. Teraz jednak pragnę zostać. Bo Jonathan nie chce się mną dzielić. I robi dla mnie rzeczy, których nigdy wcześniej nie robił. To całkiem niezły początek.

Uśmiecham się i odsuwam kawałek. Czuję przepełniające mnie szczęście, które dodaje mi odwagi i energii. Nie potrafię inaczej.

– Wiesz co? Jeśli się zastanowić, to w sumie też nie wiem, czy mi się to wszystko podoba. – Patrzę mu poważnie w oczy.

Odpowiada zdziwionym uniesieniem brwi, ale nie dostrzegam, żeby moje słowa go zaniepokoiły. Najwyraźniej jest pewny, że się nie wycofam – może to przez to, że siedzę mu na kolanach i opieram dłonie na jego nagiej piersi?

– Serio, nie żartuję. Spójrz na to tak: jesteś dystyngowanym Brytyjczykiem, osiem lat ode mnie starszym, z majątkiem, który przewyższa mój jakieś pół miliona razy. Czy ty w ogóle masz pojęcie, jak to może wpływać na moje poczucie pewności siebie?

– Jak dotąd nie zauważyłem, żebyś w mojej obecności robiła się zawstydzona – odpowiada z bezczelnym uśmiechem.

– A jeszcze na dodatek jesteś hrabią – ciągnę niezrażona, nie reagując na jego zaczepkę.

Śmieje się.

– Wicehrabią, Grace. Hrabią zostanę w przyszłości. Przy czym doskonale wiesz, jak mało mnie to obchodzi. Równie dobrze mógłbym zrezygnować z tego tytułu.

Mam wrażenie, że zaraz przestanie się uśmiechać, więc szybko idę dalej, żeby nie zaczął myśleć o trudnych relacjach ze swoim ojcem.

– Poza tym – dodaję z udawaną powagą – kiedy cię poznałam, byłam jeszcze dziewicą. A teraz… sam popatrz. – Poruszam się na jego kolanach. Jeszcze cztery tygodnie wcześniej tak wyzywające i jednoznacznie erotyczne zachowanie byłoby dla mnie nie do pomyślenia… przez ten czas jednak wiele się wydarzyło. – Też robię wiele rzeczy, których wcześniej nigdy nie robiłam. – Uśmiecham się przesłodko. – Więc chyba jesteśmy kwita, milordzie.

– Ty mała wiedźmo… – warczy, obejmuje mnie i przyciąga do siebie, aż nasze twarze dzieli kilka centymetrów. W jego oczach płonie pożądanie. Przyciska usta do moich ust, czuję jego język. Chwytam go łapczywie i drżę, rozpoznając znajomy smak. Na samą myśl, że gdyby pozwolił mi odejść, już nigdy więcej bym go nie pocałowała, ogarnia mnie przerażenie tak ogromne, że przywieram do niego jeszcze mocniej i odpowiadam gorącym pocałunkiem.

Czuję na sobie jego dłonie, jak wędrują po mokrej sukience, zdecydowane i zaborcze. Docierają do moich piersi, obejmują je, ściskają i pieszczą stwardniałe sutki, wywołując we mnie błyskawice pożądania. Oddycham coraz szybciej, a serce wali mi jak szalone. Podniecenie przepełnia mnie z nieznaną mi siłą. Jęczę w jego usta, chcę więcej! Nie mogę się nim nasycić, wciąż mi go mało. Odpycham od siebie myśl o konsekwencjach.

Jonathan zaczyna oddychać chrapliwie, ale kiedy się unosi z oparcia i chce nachylić do przodu, mimowolnie stęka z bólu i opada na kanapę.

– Cholera. – Ze skrzywioną miną chwyta się za bok.

– Przepraszam, zupełnie zapomniałam o twoich żebrach. – Ogarnia mnie strach i mam wyrzuty sumienia, ale Jonathan śmieje się z siebie.

– Ja też o nich zapomniałem, co chyba daje do myślenia, jak na mnie działasz. – Nie zatrzymuje mnie, kiedy zsuwam się z jego kolan. Unosi ramię, obejmuje mnie i przyciąga do siebie. Siedzimy mocno przytuleni. Zachwycona opieram głowę na jego ramieniu. Nigdy wcześniej nie pozwalał mi być tak blisko siebie. Nie mam już wątpliwości: posunęliśmy się o krok dalej.

Przez kilka minut w milczeniu jedziemy przez nocny Londyn, a ja znów wracam myślami do tego, co się wydarzyło, i przypominam sobie zachowanie Japończyka.

– Co Yuuto właściwie do ciebie powiedział? No wiesz, wtedy po japońsku.

Jonathan się uśmiecha.

– Że nie różnisz się od innych kobiet. Ja na to, żeby nie wtykał nosa w nie swoje sprawy. No to zapytał, co takiego zrobiłaś, że nagle straciłem dla ciebie głowę. Wyjaśniłem, że to też nie jego interes.

– A co powiedział do mnie, zanim mi przyłożył?

Tym razem Jonathan bardziej się krzywi, niż uśmiecha.

– Tego wolałbym ci nie powtarzać.

Dobra, myślę. Czyli rzeczywiście to było tak podłe, jak przypuszczałam.

– Dlaczego ta kobieta i pracownicy z klubu tak bardzo się o niego martwili? – Uznałam, że to dziwne. – Przecież to on sprowokował bójkę. Dlaczego zagrozili, że ciebie wyrzucą, nie jego?

– Bo Yuuto należy do klubu znacznie dłużej ode mnie. Poza tym jest jednym z jego założycieli.

Ta wiadomość mnie zaskakuje i sprawia, że patrzę na Japończyka z innej perspektywy. Musi być bardzo mocno powiązany z Anglią, skoro mógł w Londynie założyć klub. No na pewno często tu bywa, żeby regularnie z niego korzystać. Ma zatem znacznie większe wpływy, niż zakładałam. Znów zaczynam się bać, że ta bójka będzie miała dla Jonathana znacznie poważniejsze konsekwencje, nawet jeśli on teraz temu zaprzecza. Nagle przypominam sobie o jeszcze jednej sprawie.

– A twoje rzeczy? – Resztę garderoby zostawił przecież w klubie, kiedy wybiegł za mną na dwór. – Nie mogą ich sobie przywłaszczyć.

Śmieje się.

– Moje rzeczy? – Myśl, że zawracam sobie głowę takimi drobiazgami, chyba naprawdę go bawi. – Dostanę je z powrotem. O to się nie martw.

Opada na oparcie i wzdycha głęboko. Dopiero teraz w pełni sobie uświadamiam, jak bardzo jest zmęczony i wyczerpany. Przestaję więc zadręczać go pytaniami, tylko tulę się do niego i tak jedziemy przez noc – w przyszłość, która pozostaje dla nas zagadką. Ale nie jest już czarna. Teraz, myślę, jest raczej szara. I ogarnia mnie szczęście. Może nawet jasnoszara. Tak, zdecydowanie jasnoszara.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji