swiatebookow

Zachłanni

Magdalena Żelazowska,

Troje trzydziestolatków. Trzy marzenia. Trzy precyzyjnie opracowane plany, jak je zrealizować. Tytułowi „zachłanni...

Sortuj:
Dzień, w którym umarłam

Dzień, w którym umarłam

Zobacz na swiatebookow.pl

22,49 zł

Autor: Belen Martinez Sanchez

Kategoria: ebooki

Wydawnictwo: HarperCollins

ISBN: 978-83-276-0979-3

Format: EPUB,MOBI

Tagi:


Nic nie jest takie, jakim się wydaje. Zdarza się, że koniec to dopiero początek. Dla Diletty Mair wszystko zmieniło się drugiego października dwa tysiące trzeciego roku. Wtedy zrozumiała, że naprawdę istnieje życie po śmierci. Że anioły mają niewiele wspólnego z jej wyobrażeniami, a zamieszkane przez demony piekło jest czymś jak najbardziej rzeczywistym. Drugi października dwa tysiące trzeciego roku okazał się dniem innym niż wszystkie. Tego dnia Diletta Mair umarła. Czasem niebo budzi strach, a wspólny język łatwiej znaleźć z demonami. Szczególnie, gdy stajesz się jednym z nich.

PROLOG

Mówi się, że umrzeć to zapomnieć, a jednak pierwszą rzeczą, o jakiej pomyślałem, kiedy otworzyłem oczy, był moment mojej śmierci.

Gwałtownie usiadłem. Nie znajduję się na ulicy, gdzie potrącił mnie samochód, ale w zimnym łóżku ze sztywną pościelą, niekojarzącym się z domem rodzinnym… Chyba wręcz przeniosłem się do innego miasta.

Czułem w okolicach piersi piekący, promieniujący aż do skroni ból. Zaniepokojony odchyliłem przesiąkniętą ciepłą jeszcze krwią koszulę. Ciekawe… Na skórze nie dostrzegłem żadnej rany, nawet drobnego zadrapania. Jedynie czarne znaki na lewym obojczyku.

– O, w końcu się obudziłeś.

Zerknąłem w lewo. Obok stała śliczna, wysoka i szczupła, siedemnasto- albo osiemnastoletnia dziewczyna, ubrana w dziwny mundur.

– Witaj w Panteonie. – Uśmiechnęła się. – Nazywam się Henriette.

– Alois – wyszeptałem ochryple. – Alois Petersen.

Znowu to silne pieczenie… Spojrzałem niżej.

Znaki właśnie się poruszyły, układając w… cyfry. Przekrzywiłem głowę, żeby lepiej je widzieć.

2.10.1950.

I naraz zrozumiałem. Drugi października tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego roku.

Tego dnia umarłem.

Okładka

Belén Martínez Sánchez

Dzień, w którym umarłam

Tłumaczenie:
Dorota Twardo

Moim Dziadkom i Matce Chrzestnej; obiecałam, że pierwsza będzie dla Ciebie.

Wiesz, że powinienem cię zabić. Jeszcze tego nie zrobiłem… i nie zrobię, choć nawet sobie nie wyobrażasz, jakich mi to może przysporzyć problemów. Pytasz, czy mnie obchodzisz? A jak ci się wydaje?

Laura Gallego Kroniki Idhunu I. Opór

ROZDZIAŁ DRUGI

Kiepski dzień

Diletta

Pierwszy dzień szkoły jak zwykle był nudny. Straszliwie nudny. Nauczyciele omawiali poszczególne przedmioty i program na najbliższy rok. Prawdziwa męczarnia.

Wcale nie potrzebujemy prezentacji i beznadziejnych materiałów przedstawiających to, czego możemy spodziewać się przez najbliższe miesiące. I bez nich wiadomo: chcesz mieć dobre stopnie? Czeka cię ostra harówka.

Ham już narzekał. Nie należał do orłów. Zupełnie nie szło mu w przedmiotach ścisłych, zresztą z językami też sobie nie radził. Usiadł ze mną w pierwszej klasie i od tamtej pory dzieliłam się z nim notatkami i dawałam ściągać na klasówkach. Nie, żadna ze mnie prymuska, ale koledzy ochoczo przypinają ci łatkę kujona, jeśli nigdy nie schodzisz poniżej czwórek.

– A to ciekawe… – oznajmił nagle.

– Co? – zdziwiłam się.

– Lekcja zaczęła się czterdzieści minut temu – wyjaśnił, krzyżując ramiona – i przez cały ten czas Petersen nie spuścił z ciebie wzroku.

Pobladłam i wzdrygnęłam się, zrzucając przy okazji na podłogę kilka długopisów.

– No, to już w ogóle intrygujące – kontynuował beztrosko. – Dziewczyna, zorientowawszy się, że patrzy na nią ktoś taki jak Alois Petersen, powinna raczej zrobić się czerwona, nie kredowobiała. Aha: dalej cię obserwuje.

Sięgnęłam po długopisy, a kiedy się prostowałam, uderzyłam głową w blat, wywołując wesołość siedzącej za nami Febe. Uprzedzając kolejną uwagę jej brata, wycedziłam:

– Nie waż się powiedzieć, że to również wydało ci się intrygujące.

Uśmiechnął się i znacząco przymrużył powieki. Przewidziałam następne pytania.

– Kręcisz z Petersenem? Wdałaś się w gorący romans i nie pisnęłaś ani słówka?

Zamachnęłam się, by mu przyłożyć, ale zdążył się uchylić.

– Wpatruje się?

– Owszem.

– Kurde.

Pilnowałam, żeby przypadkiem nie spojrzeć na nic, co znajduje się w odległości mniejszej niż metr od Aloisa. Cholera jasna, czego może chcieć? Nie wytrzymałam w końcu i zerknęłam na ławkę po prawej. Ham nie żartował. Petersen faktycznie świdrował mnie zielonymi oczami, próbując chyba odgadnąć, czy składam się z czegoś więcej niż wyłącznie skóry, krwi i kości. Poczułam się nieswojo. Siedząca z nim Pamela, piękność, której zdjęcia dwukrotnie pojawiły się na okładce jednego z czasopism dla młodzieży, przyglądała mu się ze zdumieniem, także nie rozumiejąc owego nagłego zainteresowania moją osobą.

Zanim uciekłam wzrokiem, onieśmielona niepokojącym blaskiem źrenic Aloisa, wyczytałam z jego twarzy frustrację i zaskoczenie. Jakby właśnie odkrył we mnie coś, czego się kompletnie nie spodziewał i co ewidentnie niespecjalnie go bawiło. To coś wiązało się z porannym zajściem?

Zgoda, nie przeprosiłam, lecz przecież nie tylko ja przyczyniłam się do zderzenia. Szedł zbyt szybko i nie patrzył przed siebie.

O ile już wcześniej nie słuchałam nauczyciela, teraz całkiem się rozkojarzyłam. Przestałam nawet przejmować się złośliwymi komentarzami Hama.

Nie podobało mi się to wszystko. Nie dążyłam do zakolegowania się z Petersenem. Wyglądał co prawda jak anioł, ale zachowaniem przypominał raczej apodyktycznego, zarozumiałego i narcystycznego diabła. Trudno go lubić. Na innych spoglądał z góry, do tego nierzadko postępował okrutnie, wręcz niemoralnie. Opanowany i zarazem wybuchowy, często angażował się w zaciekłe bijatyki, z których zawsze wychodził zwycięsko, bez najmniejszego choćby zadrapania. Dał się też poznać jako miłośnik kobiecych nóg. Miał do nich niemal nabożny stosunek.

Obiektywnie rzecz biorąc, zalet fizycznych mu nie brakowało. Orli nos nadawał szczupłej, trójkątnej twarzy o mocno zaznaczonych kościach policzkowych dumny wyraz. Ogromne oczy, zielone w słoneczne dni, a szarawe w pochmurne, otoczone były długimi rzęsami. Emocje skrywał pod typową dla niego nieprzeniknioną miną i jedynie w trakcie bójek albo na widok wyjątkowo ładnej dziewczyny pozwalał sobie na uśmiech, za którym nie przepadałam, gdyż zdawał się odpychający. Bezlitosny i drapieżny.

Ani zbyt wysoki, ani przesadnie umięśniony, mógł pochwalić się niezwykłą szybkością, a dodatkowo wiedział, jak skutecznie unieruchomić przeciwnika lub gdzie uderzyć, by zadać największy ból.

Niekiedy napawał mnie lękiem.

Nie licząc dzisiejszego ranka, rozmawialiśmy zaledwie raz, na początku zeszłego roku szkolnego, gdy dołączył do klasy. Usiadł wtedy niedaleko i korzystając z nieuwagi nauczyciela, nachylił się, zaciekawiony kolorami moich oczu. Kulturalnie i zwięźle powtórzyłam to, co zwykłam mówić w podobnych okolicznościach: że z takimi się urodziłam, podobnie jak starszy brat, o prawej tęczówce niebieskiej, a lewej brązowej. Alois kiwnął tylko głową i skupił się na lekcji.

Wtem rozległ się dzwonek i ponownie się wzdrygnęłam, zrzucając długopisy. Bliźnięta roześmiały się, lecz postanowiłam udawać głuchą i w pośpiechu zaczęłam się pakować. Lepiej nie tracić czasu: bałam się, że Alois za moment podejdzie, a tego akurat stanowczo wolałabym uniknąć.

Zerwałam się z ławki jako jedna z pierwszych. Dostrzegłam, że Petersen również schował już książki, ale zdążyłam opuścić klasę przed nim.

Ham i Febe krzyczeli, bym zaczekała, nie zatrzymałam się jednak, poszłam prosto do damskiej łazienki.

Na szczęście okazała się pusta.

Oparłam się o brzeg umywalki i zerknęłam w lustro. Nie odnotowałam niczego zaskakującego. Nie zmieniłam się, nie przeszłam metamorfozy, która uczyniłaby ze mnie piękność. To dalej ja: dziewczyna o rudawych włosach, różnobarwnych oczach i owalnej, prawie okrągłej twarzy. Nie stało się nic, co usprawiedliwiłoby zachowanie Aloisa.

Musi więc chodzić o dzisiejszy incydent.

Westchnęłam i podwinęłam rękaw koszuli, aby obejrzeć zadraśnięcie. Cholera, krwawi. Prędko wsadziłam rękę pod kran. W tym samym momencie w drzwiach pojawiła się Pamela. Ignorując jej naburmuszoną minę, lekko się uśmiechnęłam.

– Cześć.

Bez słowa podeszła i spojrzała na ranę.

– Oho, nie wygląda najlepiej. – Rozpromieniła się.

– To nic takiego – zapewniłam, zakręcając wodę. – Nie przejmuj się.

– Spokojnie, wcale się nie przejmuję.

Nie odezwałam się, nie bardzo wiedząc, jak zinterpretować owo stwierdzenie. Ostrożnie osuszyłam skaleczenie. Rzeczywiście, nie wygląda najlepiej. Dobrze, że chociaż zatamowałam krew.

Już miałam wyjść, kiedy Pamela syknęła:

– Nie zwracaj na niego uwagi.

– Słucham? – zdziwiłam się.

– Nie zwracaj uwagi na Aloisa – powtórzyła ostrzegawczo. – Mówię to dla twojego dobra.

Akurat. Raczej: „Mówię to, bo pragnę go wyłącznie dla siebie”. Naprawdę wierzyła, że spotykam się z Aloisem? Co za pomysł!

– Jasne – szepnęłam, czując się jak tchórz.

Wybiegłam na korytarz, niemal wpadając na ducha. Z piskiem cofnęłam się i przywarłam plecami do drzwi łazienki. Natychmiast tego pożałowałam. Pierwsza reguła: zachowywać się tak, jakby nie istniały. Boże, nie mogę wrzeszczeć na ich widok niczym małe dziecko!

Chciałam czmychnąć, ale skutecznie zastąpił mi drogę. Coś tu nie gra…

Pozornie nie różni się od innych zjaw. Pozornie, bo…

Patrzy na mnie. Świadomie wpatruje się w moją twarz… Zorientował się, że rejestruję jego obecność.

Wstrząsnął mną dreszcz.

Przerażające.

– Witaj.

Dałam krok w prawo, ale duch okazał się szybszy. Znalazłam się w potrzasku.

– Przecież wiem, że nie jestem dla ciebie niewidzialny – oznajmił z wyrzutem.

Zrobiło mi się go trochę szkoda, lecz obiecałam sobie przestrzegać reguły numer dwa: pod żadnym pozorem z nimi nie rozmawiać. Właśnie mijało nas kilku uczniów. Co by pomyśleli, gdybym naraz zaczęła do siebie szeptać? Uznaliby, że zwariowałam.

Ale… w jaki sposób zmierzyć się z tą bezcielesną istotą o martwych rysach i zbyt żywych oczach? Nie rozumiałam, co się właściwie dzieje, marzyłam tylko, żeby wydostać się ze szkoły… Nagle wydała się miejscem znacznie bardziej upiornym, niż wcześniej sądziłam.

Otworzyłam usta, by jednak coś powiedzieć, a może raczej krzyknąć, kiedy nagle Pamela, opuszczając toaletę, niechcący uderzyła mnie drzwiami, popychając wprost na widmo. Przeleciałam przez nie i z jękiem upadłam na podłogę. Pamela ledwo stłumiła śmiech.

– Ty jeszcze tutaj?

Nie odpowiedziałam. Wiłam się, przestraszona i skostniała z zimna, niezdolna do zapanowania nad drżeniem całego ciała… Poczułam się bliżej świata umarłych niż świata żywych.

Potrzebuję ciepła.

– Diletta?

Zobaczyłam Noaha jak przez gęstą mgłę, a i to dopiero wtedy, gdy kucnął.

Spróbowałam się podnieść, lecz źle oparłam dłonie i znowu runęłam na ziemię.

Wokół zebrał się tłumek uczniów. Zlewające się ze sobą twarze i różnej długości fryzury utworzyły bezkształtny, jasno-ciemny krąg. Wtem dostrzegłam w tej nieostrej masie znajomą osobę o bladej cerze.

Petersen. Alois.

– Zaprowadzić cię do pielęgniarki? – zaniepokoił się Noah.

Pokręciłam głową. Do gabinetu lekarskiego łatwo wejść, Alois bez problemu mnie tam znajdzie. Prędzej uwolnię się od niego na wuefie… Dziewczyny nie ćwiczą z chłopakami.

– Pomóż mi wstać. Idę na zajęcia.

– Żartujesz?! – zawołał Noah. – Nie dasz rady przejść dwóch metrów!

Złapałam go za ramię, zmuszając, by się nachylił. Ani sekundy dłużej nie zniosę przeszywającego spojrzenia Aloisa.

– Proszę – wyszeptałam.

Zawahał się, ale wyciągnął rękę. Dźwignęłam się i wciąż dygocząc z zimna, niemal się na nim położyłam, a następnie pokuśtykałam ku przebieralniom.

Potknęłam się już przy trzecim kroku.

– Na pewno nie zaprowadzić cię do pielęgniarki?

– Na pewno – wymamrotałam. – Najważniejsze to… pozbyć się towarzystwa Petersena.

Alois

Postanowiłem opuścić następną lekcję. Darowałem sobie symulowanie złego samopoczucia i wizytę u lekarza, by dostać usprawiedliwienie. Od razu poszedłem na boisko, na którym za trzy minuty powinna się rozpocząć lekcja wuefu Diletty Mair.

Oho, Pamela zdecydowała się mnie śledzić. Myślała, że się nie zorientuję? Przypuszczalnie sądziła, że skrada się po cichu, i aż pęka przez to z dumy. Co za kretynka! Jej szuranie usłyszałbym z odległości kilku kilometrów.

– Brakuje ci hobby, Pamela – stwierdziłem, odwracając się. – Bawisz się w detektywa?

Skryła się za kolumnę w korytarzu. Żałosne. Wciąż widzę jej długie blond włosy.

Zbliżyłem się, szeroko się uśmiechając.

– W nic się nie bawię – warknęła. – Nie szpieguję cię.

– Oczywiście, że nie – zgodziłem się. – Grasz tylko rolę salonowego pieska.

– Nie nazywaj mnie swoim pieskiem, Alois – ostrzegła.

– Nie śmiałbym. Znieważyłbym własnych pupili.

Na twarzy Pameli odmalowała się wściekłość.

– Jesteś…

– …okrutny, zarozumiały, wyniosły, arogancki, zimny, dumny, bezwzględny, porywczy, bezduszny, nieczuły, powierzchowny, pyszny, egocentryczny? – wtrąciłem, jednym tchem wylewając z siebie ów potok słów. – Wiem. Znam się na wylot. Mógłbym kontynuować, ale musiałbym uciec się do wulgaryzmów, a nie znoszę kalać ust przekleństwami.

Chciała się oddalić, lecz chwyciłem ją za ramię. Wyraźnie się teraz zlękła. Cóż… Przypuszczalnie się przestraszyła, że korzystając z okazji, iż wokół nie ma żywej duszy, rzucę się na nią z pięściami. Cieszę się w końcu sławą tego, który lubi się bić. I z którym ciężko wygrać.

Idiotka. Istnieje tysiąc lepszych sposobów dania jej nauczki.

Na przykład wyjawienie, skąd tu trafiłem.

Umarłaby ze strachu.

– Zostaw mnie w spokoju – szepnąłem. – Zrozumiałaś?

Skinęła głową, wyrwała rękę i uciekła. Nie czekając, aż zniknie za rogiem korytarza, wbiłem Minuttę w okolice obojczyka i momentalnie stałem się niewidzialny dla ludzkich oczu. Po chwili siedziałem na gałęzi drzewa rosnącego obok boiska.

Zgoda, nie powinienem tego robić na terenie szkoły. Po co ryzykować, że ktoś zobaczy, jak rozpływam się w powietrzu? Lepiej nie wzbudzać zainteresowania. Należy zachowywać się „niczym zwykły śmiertelnik”.

Wystarczy, że zraniłem dziś tę dziewczynę.

Westchnąłem. Lilim nie zwykli popełniać podobnych błędów. Przecież niewiele brakuje im do doskonałości.

A ja, Alois Petersem, cudowne dziecko, bez wątpienia jestem doskonały.

Zerknąłem w dół, zaintrygowany tykaniem stoperów i krzykami nauczyciela, pana Lode’a, starającego się dodać otuchy moim koleżankom z klasy, z wysiłkiem robiącym skłony. Wypatrzyłem Dilettę Mair.

Co ona taka zdenerwowana?

I naraz zrozumiałem.

Nie tylko widzi zmarłych.

Wyczuwa także ich obecność.

A to niespodzianka…

Diletta

Lekcja wychowania fizycznego okazała się czymś gorszym niż piekło. Wciąż nie odzyskałam formy po bliskim kontakcie z duchem, a dodatkowo pan Lode wpadł na genialny pomysł „energicznego” rozpoczęcia roku szkolnego.

Innymi słowy: przez czterdzieści minut moje mięśnie poddawano torturom w postaci różnych ćwiczeń, a wreszcie „lekki bieg” pozbawił mnie resztki tchu.

– Jeśli sama nie pójdziesz do pielęgniarki, zaciągnę cię siłą – zagroził Noah, odłączając się od grupy zmierzających ku męskiej szatni chłopaków.

– Nic mi nie dolega – skłamałam, usiłując utrzymać równowagę na wirującej pod stopami ziemi. – Muszę się po prostu czegoś napić.

Nie uwierzył, ale dał za wygraną i podążył za kolegami.

Położyłam się na asfalcie i ukryłam głowę w ramionach, z mocnym postanowieniem maksymalnego wykorzystania półgodzinnej przerwy.

Dość już emocji na dziś.

Zamknęłam oczy, gdy wtem coś musnęło mi skórę na karku. Podniosłam wzrok i ujrzałam plastikową butelkę.

– Wody?

– Ojej! – pisnęłam, rozpoznawszy głos Petersena. – Przestraszyłeś mnie!

– Przepraszam. – Uśmiechnął się w charakterystyczny, nieprzyjemny sposób, badawczo mi się przyglądając.

Uzmysłowiłam sobie, że o ile to nasza druga dzisiaj, a trzecia w ogóle wymiana zdań, pierwszy raz towarzyszy jej uśmiech Aloisa.

Po plecach przeszły mi ciarki.

– Zobaczyłem cię na ziemi i uznałem, że warto, byś uzupełniła płyny – wyjaśnił. – Pan Lode nieco przesadził.

Upiłam kilka łyków. Zbyt mało, by zaspokoić pragnienie, jednak nie potrafiłam zaufać temu dziwnemu chłopakowi. Od razu oddałam butelkę, jakbym pozbywała się bomby, która lada moment wybuchnie.

– Dziękuję – wymamrotałam. – To miłe z twojej strony.

Bezzwłocznie wstałam, zamierzając opuścić boisko, ale nim zrobiłam pierwszy krok, Alois przeciął mi drogę.

Nerwowo rozejrzałam się w poszukiwaniu potencjalnego źródła pomocy, usilnie przekonując się jednocześnie w myślach, że nie ma powodów do obaw. To przecież kolega z klasy… ni stąd, ni zowąd przejawiający mną nadmierne zainteresowanie.

– Lepiej oddychaj – stwierdził po chwili ciszy. – Zresztą… Może doszłaś do wniosku, że czas umrzeć, wyświadczając mi przysługę? Pamiętaj tylko, że pani Mair by tego nie pochwaliła. Wpadłaby w rozpacz.

Zaczęłam się cofać, zatrwożona tym bezdusznym komentarzem, lecz Alois błyskawicznie znalazł się tuż obok, niemal dotykając skrzyżowanymi ramionami mojej piersi.

– Chcesz czegoś? – wychrypiałam.

– Jasne, że tak. Inaczej nie stałbym przed tobą, nie pozwalając ci uciec – odparł pogardliwie.

– Nie uciekam – szepnęłam, przesuwając się w prawo.

Uczynił dokładnie to samo. Spuściłam wzrok, by nie patrzeć na jego arogancką minę.

– Więc?

– Nie będę owijał w bawełnę – oznajmił. – Ponieważ żadne z nas bynajmniej nie życzy sobie przebywać w towarzystwie drugiego, proponuję, byśmy zapomnieli o tym, co zdarzyło się rano.

Nigdy dotąd nie słyszałam go wypowiadającego tyle słów naraz… W trakcie lekcji operował raczej pojedynczymi zdaniami zbudowanymi z dwusylabowych wyrazów.

– O tym, co zdarzyło się rano? – upewniłam się.

– Tak, Mair. O tym, co zdarzyło się rano – potwierdził zniecierpliwiony. – Kiedy się na mnie rzuciłaś.

– Wcale się na ciebie nie rzuciłam! – oburzyłam się. – I to ja ucierpiałam – dodałam, odsłaniając ranę na przedramieniu.

Przelotnie spojrzał na świeże zadraśnięcie. Odniosłam wrażenie, że wolałby uniknąć tego widoku.

– Tak uważasz? – mruknął. – Zainscenizujmy powtórkę. Ale teraz ja na ciebie runę, przygwożdżając do ziemi. Aha, przy okazji wyrwę ci połowę włosów.

– Nie przesadzaj – prychnęłam. – To był wypadek.

– Zawiniony przez osobę ewidentnie mającą poważne problemy ze wzrokiem – odparował. – Wybierz się do okulisty. Dla dobra ludzkich fryzur.

Cofnęłam się, a ponieważ Petersen ani drgnął, dałam kolejny krok w tył.

– Odczep się – burknęłam, a następnie się odwróciłam i od razu z impetem na kogoś wpadłam.

Krzyknęłam, czując ból w zranionym ręku. Odsunęłam się i… zadygotałam.

Alois.

Zerknęłam za siebie zdezorientowana. Sekundę temu stał za moimi plecami… Jak niby udało mu się przemieścić z taką prędkością? Kiedy mnie minął?

Matko. Nikt nie potrafi poruszać się równie szybko. On… po prostu zniknął i pojawił się przede mną.

Serce zaczęło walić mi ze strachu jak oszalałe. Żeby tylko ze strachu… Z przerażenia. Otworzyłam usta, gotowa wydać najstraszliwszy wrzask, do jakiego zdolne były moje struny głosowe, gdy nagle usłyszałam, że ktoś mnie woła.

Wychyliłam się zza Aloisa i odetchnęłam z ulgą. Noah. Kierował się ku nam, wyraźnie zaniepokojony, z Hamem i Febe.

– Coś się dzieje? – spytał ostro.

– Skąd. Zaproponowałem Diletcie wodę – wyjaśnił Alois, wskazując brodą butelkę, którą ściskał w dłoni tak silnie, jakby chciał ją zmiażdżyć.

– Ale rycerski, prawda, Diletta? – zawołała Febe, wpatrując się w niego z zachwytem.

– T… tak – wyjąkałam.

Posłał mi zuchwałe i zarazem nieco rozbawione spojrzenie, a zanim dołączyłam do przyjaciół, chwycił mnie za koszulkę i zbliżywszy wargi do mojego ucha, szepnął:

– Dbaj o tę ranę.

Febe westchnęła rozanielona, z trudem ukrywając zazdrość.

– No pro-szę, no pro-szę – podśpiewywała, gdy opuszczaliśmy boisko. – Od kiedy tak świetnie dogadujesz się z Aloisem Petersenem? Myślałam, że Pamela dostanie dziś zawału. Nie wiesz, że kręcili ze sobą podczas wakacji?

Nie odezwałam się, uwieszona na ramieniu Noaha i skoncentrowana na głębokich wdechach i wydechach. Czułam się fatalnie: ledwie trzymałam się na nogach, wydawało mi się, że świat dookoła wiruje.

– No i ten cały Petersen chyba świetnie całuje. Wyglądasz, jakbyś miała zemdleć – dodał Ham.

– No co ty! Pocałował cię? – pisnęła Febe z niedowierzaniem, prawie obrażona. – A nic o nim nie wspominałaś! Sądziłam, że go nie lubisz!

Popatrzyłam błagalnie na Noaha. Zareagował natychmiast.

– To nie najlepszy moment na podobne rozmowy – skarcił bliźnięta. – Pomóżcie lepiej zaprowadzić Dilettę do pielęgniarki.

Nie musiał powtarzać tego dwa razy. Po chwili obłapiało mnie tyle par rąk, że bałam się, iż za sekundę się uduszę. Uczniowie przystawali, obserwując nas z ciekawością; kogoś nawet rozbawiła moja bladość. Ani chybi wiadomość, że Alois Petersen poświęcił mi na pierwszej lekcji więcej uwagi niż zwykle, rozeszła się lotem błyskawicy.

Wtem korytarz spowiła sina mgła.

Wzdrygnęłam się. Kurde. To wcale nie mgła… ale zjawy. Gęsta, półprzezroczysta masa ponad tuzina duchów.

Boże! Nigdy jeszcze nie widziałam tylu naraz!

Odwróciły się, pokazując mnie sobie palcami. Jęknęłam i zaczęłam tupać, za wszelką cenę usiłując wyrwać się z uścisku przyjaciół.

– Diletta! Co ty wyprawiasz? – krzyknął Ham, kiedy nieumyślnie go uderzyłam.

– Chcę iść do domu! – zawołałam nienaturalnie wysokim głosem. – Już!

Widma zbliżały się, połykając niematerialnymi ciałami kolejnych nastolatków. Zrobiło się nagle tak zimno, że zaszczękałam zębami.

– A pielęgniarka? – nalegał Noah.

– Nnie trzeba… Lepiej mi – zapewniłam.

– Opuścisz resztę lekcji? – spytał Ham, nieświadomy, że jeden z duchów właśnie położył rękę na jego ramieniu, wyciągając ku mnie drugą dłoń.

Dostałam mdłości.

– Puszczaj! – wrzasnęłam, tłukąc pięściami w pierś przyjaciela.

Odsunął się, nie tyle zaskoczony, ile dotknięty tą reakcją. Trudno, nie czas na przeprosiny. Musiałam uciekać.

– Pa!

Pędem ruszyłam w kierunku wyjścia. Po drodze popchnęłam kilku uczniów i wpadłam na jakichś nauczycieli, wytrącając im książki. Usłyszałam, że grozi za to zostanie w szkole po zajęciach, zaś ktoś z młodszej klasy krzyknął pod moim adresem niecenzuralne słowa, lecz nawet nie zwolniłam.

Spojrzałam do tyłu. Wielka masa duchów na szczęście za mną nie podążała, szkoda tylko, że pojawiało się coraz więcej nowych. Były wszędzie. Obok pijącego wodę chłopaka, niedaleko przeglądającego notatki profesora, przy dziewczynie nerwowo chowającej papierosy…

Smętnie mi się przyglądały, pozdrawiały lub wołały. Kluczyłam, ignorując je i modląc się, by żadnego nie dotknąć.

Pchnąwszy ciężkie drzwi i zlekceważywszy woźnego, który nie omieszkał przypomnieć, że lekcje się jeszcze nie skończyły, wybiegłam wreszcie na zewnątrz.

Zatłoczona, hałaśliwa i śmierdząca spalinami ulica nigdy dotąd nie wydawała się miejscem równie bliskim raju.

Wciąż gnałam, by jak najszybciej oddalić się od szkoły i nie pozwolić duchom odkryć, dokąd zmierzam. Oby w domu dały mi spokój… Spokój? Akurat… Kogo oszukuję? Zjawy, bezcielesne, z łatwością przenikające mury i betonowe ściany, mogą wdzierać się wszędzie tam, gdzie im się podoba. Niby dlaczego mają nie wejść do domu? Zawsze wchodziły… Do tej pory nie wydawało mi się to upiorne.

W niecałe dziesięć minut dotarłam na miejsce, ledwie dysząc, spocona mimo panującego chłodu, wciąż czujnie rozglądając się w poszukiwaniu kolejnych widm. Kilka snuło się w odległości paru metrów, kilka nieco dalej. Dostrzegłszy mnie, odpłynęły.

Na szczęście. Tysiąc razy bardziej wolałam budzić w nich strach niż ciekawość.

Trzęsącymi się rękoma włożyłam do zamka klucz, ostrożnie otworzyłam drzwi i wsunęłam głowę. Zgodnie z moimi przypuszczeniami mama jeszcze nie wróciła z pracy. Panowała cisza. I było przeraźliwie zimno.

Szybko pozamykałam okna. Zastanawiałam się wręcz nad włączeniem ogrzewania, ale zrezygnowałam z pomysłu, uznając, że początek września to jeszcze zbyt wcześnie.

Poszłam do swojego pokoju. W miarę jak pokonywałam prowadzące na pierwsze piętro schody, zimno stawało się coraz dotkliwsze.

Z ust wydobyły się nagle małe obłoczki pary.

Zatrzymałam się przed sypialnią. Przez uchylone drzwi ulatniało się mroźne powietrze. Nacisnęłam klamkę i…

Zamarłam.

Boże.

Nie zobaczyłam ani biurka, ani krzeseł, ani komputera, ani lustra, ani szafy, ani półek, ani łóżka… Wszystko okrywała gęsta, szaroperłowa chmura, udaremniając rozróżnienie poszczególnych przedmiotów.

Pojęłam, co się dzieje. Cholera! Że też nie domyśliłam się od razu… Wszak nawet ci, którzy nie mają zdolności wyczuwania duchów, wiedzą, że gwałtowny spadek temperatury to znak, że w okolicy krąży zjawa.

Co robić? Potwornie dzwoniło mi w uszach, a podłoga kołysała się pod stopami… Skręcało mnie w żołądku, mdłości zaś utrudniały oddychanie.

Dałam krok do przodu, chwytając się na wszelki wypadek futryny.

Nie ufałam nogom.

– Ej! Wy!

Zgoda, to nie najszczęśliwszy sposób zagajenia rozmowy z umarłymi, ale duża dawka adrenaliny i kiepska kondycja fizyczna i psychiczna zwyciężyły nad elokwencją.

Zjawy nie sprawiały wrażenia urażonych. Odwróciły się i aż skurczyłam się pod ciężarem spojrzeń dziesiątek par przezroczystych oczu.

Jeden z duchów odłączył się od białawej, zawiesistej masy.

– Witaj. – Skinął głową, podchodząc.

– Cześć – odpowiedziałam słabym głosem. – Skąd… wy tutaj?

– Szukaliśmy cię.

– Ach tak.

Ach tak. Ach tak. Duchy? Szukały mnie? Mnie? Matko… po co? Przez siedemnaście lat nie próbowały nawiązać kontaktu… Dlaczego teraz? Czemu?

– Potrzebujemy twojego wsparcia – wyjaśnił.

– Mojego… wsparcia? – wyjąkałam zdumiona.

Widma przytaknęły.

– Wiemy, że nas widzisz. I że potrafisz przejść na Drugą Stronę. Musisz nam pomóc tam dotrzeć.

– Na… Drugą Stronę? – wymamrotałam. – Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

Popatrzyły po sobie. Dzwonienie w uszach stało się głośniejsze, a dodatkowo doszło mnie nieprzyjemne bzyczenie, jakby wokół latał rój gotowych do ataku pszczół.

– Doprawdy nie masz pojęcia? – zapytał oschle inny z duchów. – Jesteś przecież taka jak oni. Spójrz na zranione przedramię.

Przycisnęłam lewą rękę do piersi i zrobiłam krok w tył. Nic nie rozumiałam… a zjawy zaczynały tracić cierpliwość.

– Skaleczyłam się rano – poinformowałam obronnym tonem. – To nic wielkiego.

Widmo, które odezwało się jako pierwsze, nachyliło ku mnie bladą twarz. Skórę zmroziło mi lodowate tchnienie.

– Kłamiesz.

Impulsywnie wypuściłam z płuc powietrze. Obłoczek pary przepłynął przez niematerialne ciało.

– Przysięgam… przysięgam, że nie.

Nie wierzyły mi… Bzyczenie nasiliło się, a dzwonienie na moment mnie ogłuszyło.

– Dlaczego nie chcesz współpracować? – nalegał duch, z nosem przy moim policzku. – Dziewczyno, śmierć nie jest tak daleko, jak sądzisz. Jeśli pomożesz nam, pomożesz też sobie.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz – powtórzyłam szeptem, obejmując się trzęsącymi ramionami. – Odejdźcie… proszę.

Nie wycofały się, wręcz przeciwnie – zbliżały, a ten, który znajdował się tuż obok, musnął mi palcami włosy. O mało nie zemdlałam.

– ODCZEPCIE SIĘ!

Zakryłam twarz dłońmi i padłam na kolana, opierając czoło na podłodze. Byle tylko nie widzieć zjaw, byle ich tylko nie widzieć…

Wtem dzwonienie w uszach ustało, bzyczenie również. Zaległa kompletna cisza.

Uniosłam się i rozejrzałam, głęboko oddychając. Brakowało mi tlenu.

Duchy zniknęły. Zostawiły mnie. Wszystko na powrót nabrało kształtów.

Wolno się podniosłam i podeszłam do łóżka. Położyłam się, utkwiłam wzrok w suficie, a wreszcie przymknęłam powieki, licząc, że sen przyniesie ukojenie.

Wyjątkowo go teraz potrzebowałam.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Zadraśnięcie

Diletta

Pierwsza reguła: zachowywać się tak, jakby nie istniały, toteż kiedy wstałam z ciepłego łóżka i zobaczyłam jednego z nich, szybko odwróciłam wzrok, udając, że rozglądam się po sypialni.

Wieczorem – przypuszczalnie zbyt zmęczona – nie zauważyłam, że się pokazał. Za to teraz… Krążył obojętnie z kąta w kąt, pochmurny, myśląc, że pozostaje dla mnie, człowieka, niewidoczny. Ależ się mylił…

Wtem niechcący otarłam się o bezbarwne ramię. Pod wpływem owego pozornego przecież dotyku moją rękę momentalnie przeniknął chłód, rozchodząc się po całej piersi. Zadrżałam i rzuciłam się do wyjścia z pokoju, omijając walające się na podłodze brudne skarpetki.

Zamknąwszy za sobą drzwi, oparłam się o nie plecami, nagle zupełnie rozbudzona.

Od urodzenia byłam bardziej wrażliwa na ich obecność niż inni; wyczuwałam przerażający oddech śmierci przy każdym, najmniejszym nawet kontakcie z niematerialnymi ciałami… Znajomi często nieświadomie wręcz przez nie przechodzili i tylko lekko się wzdrygali. To się nazywa mieć fart. Kiedyś odważyłam się na podobny eksperyment i spędziłam potem kilka dni w łóżku, trzęsąc się z zimna. Oto co przydarza się osobom, które widzą duchy, zjawy, ektoplazmę czy jak się określa te byty…

A ja, niestety, je widziałam.

Poszłam do kuchni i od razu skierowałam się ku dzbankowi ze świeżo zaparzoną kawą, ignorując kręcące się obok kolejne widmo. Napełniłam filiżankę; już sam aromat wystarczył, by nieco poprawić mi nastrój. Pociągnąwszy łyk, rozkaszlałam się. Cholera. Parzy. W dodatku zapomniałam o cukrze.

– Nie powinnaś pić czarnej kawy – mruknęła mama, pojawiając się w kuchni. – I może byś coś zjadła, śniadanie…

– …to najważniejszy posiłek dnia. Pamiętam. – Skrzywiłam się, słodząc napój. – Ale dobrze wiesz, że rano nie jestem w stanie nic przełknąć.

Ostrożnie zanurzyłam łyżeczkę i zamieszałam, delikatnie dmuchając, w wyniku czego na powierzchni ciemnego płynu utworzyły się małe fale. Po chwili umoczyłam usta… No, wreszcie: odpowiednie temperatura i smak.

Uniosłam wzrok. Mama bacznie mi się przyglądała.

– O co chodzi? – spytałam, nie odrywając warg od brzegu filiżanki.

– Wyjmij łyżeczkę, Diletto. Któregoś dnia zrobisz sobie krzywdę. Aha, i staraj się nie odzywać, dopóki nie przełkniesz. Jeszcze się zakrztusisz i pobrudzisz wszystko dookoła.

Ze zdziwieniem zastosowałam się do polecenia. Odkąd w wieku czterech lat zaczęłam dostawać na śniadanie mleko, nie zwykłam pić w inny sposób… Dlaczego obrywa mi się akurat teraz?

– Aleś nagle drażliwa… – stwierdziłam.

– Nigdy nie jest za późno na korektę złych nawyków…

Bez przekonania skinęłam głową i upiłam kolejny łyk, co rusz zerkając na mamę. Wciąż się we mnie wpatrywała.

– O co chodzi? – powtórzyłam ze zniecierpliwieniem, odstawiając pustą filiżankę na blat. – Tylko nie mów, że o nic. I tak nie uwierzę.

Westchnęła i spojrzała na swoje stopy. Nie wygląda najlepiej… Sądząc po cieniach pod oczami, najwyraźniej ostatnio kiepsko sypiała.

– Wrócę dziś wcześniej – oznajmiła. – Szykuję dla ciebie niespodziankę.

– To znaczy?

– Odwiedzi nas Jerome.

– No proszę, co za wspaniała niespodzianka! – zawołałam drwiąco, krzyżując ramiona.

– Diletto, wyjątkowo mi na tym zależy – szepnęła, usiłując zachować spokój. – I chyba… spodziewałaś się jego wizyty. Ślub w kwietniu, więc zostało mało czasu… – przerwała i wzięła do ust kawałek grzanki. – Wolałabym – dodała po chwili – żebyście tego dnia już dobrze się znali.

– Świetnie! Ale czy mi go przedstawisz, czy nie, zawsze będzie obcy! – krzyknęłam i wybiegłam z kuchni, trzaskając drzwiami.

Szybko ochłonęłam, chociaż… nie potrafiłam zaakceptować maminej decyzji o ponownym zamążpójściu. Niemal zrywając z wieszaków poszczególne części mundurka i ubierając się, zastanawiałam się… po co jej to. Raz spróbowała… i?

Najpierw rozwód, potem – kiedy miałam zaledwie dziewięć lat – śmierć Sergueia, mojego starszego brata, a wreszcie wiadomość, że ojciec ożenił się z kobietą o mózgu zlokalizowanym we wszczepionych w piersi silikonowych implantach…

Wtedy mama postanowiła zapomnieć o istnieniu męskiego gatunku, winnego wszystkim jej problemom.

Ale powzięła to postanowienie, zanim spotkała fantastycznego Jerome’a Notta.

Popatrzyłam na zegarek. Cholera. Siódma trzydzieści. Musiałam się pospieszyć, jeżeli nie chciałam spóźnić się na lekcje pierwszego dnia nowego roku szkolnego.

Ostatniego roku w liceum.

Prędko wsunęłam niewygodne czarne buty, nie dbając o wygładzenie rajstop. Ominęłam wciąż snującą się po sypialni zjawę i wpadłam do łazienki, żeby umyć zęby i spryskać się odrobiną wody toaletowej. Następnie przeczesałam palcami włosy, narzuciłam lekką kurtkę, z wysiłkiem włożyłam pełen książek plecak i zeszłam po schodach.

– Idę!

Mama wychyliła się, przesyłając w powietrzu całusa.

– Powodzenia!

Pomachałam ręką, odnosząc wrażenie, że kieruję się do rzeźni. Rety, ależ nienawidziłam szkoły… Dużo nudy, zero przyjemności. Ciągle te same twarze, miesiąc po miesiącu, rok po roku. Ci sami nauczyciele, ci sami, coraz bardziej niedojrzali idioci i te same, coraz bardziej płytkie kretynki.

Reasumując: by przeżyć dzień, potrzebowałam czegoś więcej niż słowa otuchy.

W dodatku ta fatalna pogoda. Kiedy wyszłam z ciepłego domu, zapięłam kurtkę pod szyję i wcisnęłam dłonie w kieszenie.

Zatrzymałam się przed przejściem dla pieszych, czekając na zielone światło. Obok stanęła kobieta o zmęczonym spojrzeniu. Dźwigała wielki plecak, prawie tak duży jak mój, a jej dłoni uczepiona była najwyżej sześcioletnia dziewczynka. Zauważywszy, że mała z ciekawością mnie obserwuje, uśmiechnęłam się.

Niepotrzebnie.

Zrobiła przestraszoną minę i schowała się za matkę, uporczywie szarpiąc ją za rękaw.

– Mama, mama! – pisnęła. – Ale dziwne oczy!

– Zachowuj się grzecznie! I opuść ten palec!

Niechętnie posłuchała matki, a za moment pokazała mi język.

Westchnęłam. Zdążyłam przyzwyczaić się do tego, że kolory moich tęczówek – brązowy jednej, a niebieski drugiej – wzbudzają w dzieciach lęk. Heterochromia nie należy w końcu do częstych wad genetycznych…

Światło wreszcie się zmieniło i energicznym krokiem ruszyłam przed siebie. Wpatrzona w chodnik, przemierzyłam około dwudziestu metrów, gdy nagle ujrzałam sportowe, biało-czerwone, niechlujnie zawiązane buty. Wybitnie znajome buty.

Podniosłam wzrok. Noah Delling.

– Czego szukasz? – zainteresował się w ramach powitania.

– Bo?

– Idziesz z tak nisko pochyloną głową…

Skrzywiłam się, przyspieszając. Bardzo śmieszne.

Noah natychmiast się ze mną zrównał. Jego chód był niezgrabny i nieskoordynowany; ostatnie ślady okresu dorastania, który – jak i ja – wkrótce zostawi za sobą.

– Ej, wszystko gra? – spytał. – Wydajesz się rozzłoszczona…

– Nie rozzłoszczona, ale… Nie wiem – odparłam. – Nie wiem, co czuję. Coś dziwnego. I źle mi z tym.

– Poproszę jaśniej… – szepnął z rozbawieniem.

– Mama przyprowadzi dziś do domu swojego… kogokolwiek.

– „Kogokolwiek” oznacza narzeczonego?

– Tak – potwierdziłam zrezygnowana. – Mam wrażenie, że ten facet przysporzy mi mnóstwa problemów.

Nie kontynuowaliśmy rozmowy, każde zatopione we własnych myślach. Lubiłam milczeć z Noahem. Miał wyjątkową zdolność uspokajania emocji, i jego towarzystwo działało na mnie kojąco. Może to zasługa nieschodzącego z twarzy uśmiechu? A może raczej łagodnych, kasztanowych oczu, które – kiedy odbijało się w nich światło – nasuwały skojarzenia z rozpuszczoną czekoladą?

Febe, moja najbliższa przyjaciółka, powtarzała, że czeka nas wspólna przyszłość: pobierzemy się, zamieszkamy we wspaniałym domu, znajdziemy porządną pracę, kupimy zwierzątko… I będziemy razem szczęśliwi. Ale… nie podzielałam tej wizji. Zgoda, Noah był przystojny. Podkochiwała się w nim połowa klasowych koleżanek. Kilka nawet wyznało mu miłość. Zawsze rycerski, odrzucał zaloty na tyle umiejętnie, że żadna z dziewczyn nie uroniła ani jednej łzy, a przecież to miłośniczki dramatyzowania! Podobny argument stanowczo przemawia na korzyść… odrzucającego. Nie wszyscy chłopcy tak potrafią.

Problem w tym, że traktowałam Noaha po prostu jak opiekuńczego brata… Nie wyobrażałam sobie, że mogłoby łączyć nas coś więcej niż uściski i poklepywanie po ramieniu.

Zresztą na pewno nie uważał mnie za atrakcyjną.

Ham – brat bliźniak Febe i mój kompan z ławki – twierdził, że gdyby nie długie włosy, nie zorientowałby się, że reprezentuję płeć piękną. Bardziej niż makijażem pasjonowałam się kinem, zaś od całonocnych imprez wolałam wieczorne spacery… W klasie uchodziłam za „tę nudną o niewidzącym spojrzeniu”.

– Hej, szkoła jest tam! – zawołał nagle Noah.

Gwałtownie stanęłam, przytomniejąc. Rzeczywiście, pomyliłam ulice… Prędko odwróciłam się, żeby skręcić we właściwą, gdy wtem drogę zastąpiła mi jakaś postać. Chciałam uskoczyć, lecz zareagowałam zbyt późno. Usłyszałam krzyk, zobaczyłam unoszące się w geście obrony ręce i z impetem zderzyłam się z owym przechodniem. Zanim oboje grzmotnęliśmy na ziemię, chwyciłam go za włosy w rozpaczliwiej próbie utrzymania równowagi.

Rozległo się donośne przekleństwo.

Kontakt z ziemią okazał się bezbolesny: runęłam na coś miękkiego. Otworzywszy oczy, ujrzałam błękitne niebo. Leżałam twarzą do góry, z głową na delikatnej tkaninie. W dłoni ściskałam wyrwane niechcący kosmyki, tak jasne, że wydawały się posrebrzane. Czyżbym wpadła na staruszka?

Nagle ktoś zakaszlał mi do ucha. Zaczerwieniłam się ze wstydu. Ofiara mojej nieuwagi, a zarazem współwinowajca wywrotki, najwyraźniej znajdowała się częściowo pode mną.

Zerwałam się i z ulgą odnotowałam, że to jednak nie staruszek, lecz kolega z klasy. Alois. Alois Petersen. Pojawił się w szkole rok temu, ale właściwie się nie znaliśmy.

Już miałam przeprosić, gdy słowa uwięzły mi w gardle.

W co on się ubrał?

Bez wątpienia nie w licealny mundurek: nie włożył ani ciemnozielonego swetra, ani czarnej kurtki, tylko dziwaczną marynarkę bez guzików, której poły krzyżowały się na piersi, i lekką białą koszulę o szerokim kołnierzyku, niechroniącą bynajmniej przed zimnem; do tego spodnie o obniżonej talii i sięgającym niemal łydek kroku, przewiązane na biodrach białą szarfą… Nigdy wcześniej nie widziałam równie osobliwego kroju. Buty nieco przypominały balerinki, chociaż wyglądały na sztywniejsze, o twardszej podeszwie.

Rety.

Co robił w podobnym stroju? Wybierał się na bal przebierańców? Ale… kto przy zdrowych zmysłach zdecydowałby się iść na imprezę o tak wczesnej porze, piętnaście minut przed rozpoczęciem roku szkolnego?

I ta mina… Wydawał się wzburzony, a przecież słynął z nieokazywania emocji. Obserwował mnie rozszerzonymi ze zdumienia oczami, jakby nie dowierzał, że stoję obok, a to, że przed chwilą go przygniotłam, należało do zjawisk nie tylko niewytłumaczalnych, lecz wręcz niebezpiecznych. Nagle zatrzymał wzrok na moim lewym przedramieniu, zaklął i błyskawicznym ruchem wsunął coś pod plecy. Zdążyłam dostrzec zabarwiony czerwienią blask.

Zerknęłam na rękę i krzyknęłam, odkrywając przecinające skórę krwawiące zadraśnięcie. Cholera, kiedy się skaleczyłam? Może Alois miał przy sobie metalowy przedmiot? Ciekawe, nie poczułam ukłucia bólu…

Nim zakryłam ranę dłonią, podniósł się, mocno chwycił mnie za ramię i gwałtownie przyciągnął.

– Skąd się tu wzięłaś? – syknął.

– I… Idę do szkoły – wyjąkałam zalękniona, usiłując się cofnąć.

Nie widać?

Przyjrzał się z bliska obrażeniu. Zamierzałam wytłumaczyć, że nie trzeba, że nawet nie piecze, ale jednym spojrzeniem sprawił, że postanowiłam milczeć.

Na jego twarzy odmalowała się bezradność. Westchnął z rezygnacją, puścił rękę i się odsunął.

– Nie powinnaś była mnie zobaczyć – stwierdził ze złością. – Szlag by to trafił!

Czemu się tak wściekał? Uznałam, że warto przypomnieć, iż przyczynił się i do upadku, i do małego rozlewu krwi, gdy wtrącił się Noah:

– Jakiś problem?

– Żadnego – odparłam, odwracając się. – Tylko…

Ponownie skierowałam się ku Aloisowi, gotowa skarcić go wzrokiem, ale…

Zniknął.

– Gdzie on się podział?! – wykrzyknęłam.

– Kto? – zdziwił się Noah.

– Przed chwilą… Przed chwilą zderzyłam się z Aloisem Petersenem… – wyszeptałam, rozglądając się. – Stał tu…

Przyjaciel położył mi dłoń na plecach, jakby chciał dodać otuchy.

– Diletto, z nikim się nie zderzyłaś. Potknęłaś się o własne nogi.

– Że co? Wcale nie – burknęłam. – Nie zmyślam! Po co miałabym kłamać?

– Zarejestrowałem całe zdarzenie – wyjaśnił. – Straciłaś równowagę, a potem zaczęłaś coś mamrotać pod nosem.

– Chyba żartujesz.

– Diletta… – zmarszczył czoło – nie strasz mnie.

Zaczerwieniłam się. Oczywiście, że wpadłam na Aloisa… Wciąż trzymałam w palcach jego włosy…

Szybko upuściłam je na chodnik.

– Sama już nie wiem. Jeszcze się nie dobudziłam – mruknęłam. – Tak, to wina rozespania.

Noah roześmiał się, próbując zbagatelizować zajście.

– Z każdym dniem znam cię coraz mniej – oznajmił. – W końcu okaże się, że jesteś medium i widzisz duchy.

Wzdrygnęłam się, słysząc te słowa. Na szczęście nie zauważył mojej miny, skupiony na zadraśnięciu.

– Rety, porządnie się skaleczyłaś! – zawołał, delikatnie unosząc zranioną rękę. O wiele delikatniej niż Alois. – Bardzo boli?

Pokręciłam głową, zbyt oszołomiona, by wyartykułować choć jedną sylabę. Wtem spojrzał na zegarek i krzyknął:

– Cholera! Zostało tylko dziesięć minut! Spóźnimy się!

W tym momencie ktoś przebiegł obok, uderzając mnie w ramię. Zachwiałam się i gdyby nie Noah, znowu bym upadła.

– Hej! – wrzasnął. – Może tak ostrożniej?

Adresat owego upomnienia odwrócił się, mierząc nas nieprzyjaznym wzrokiem. Zadygotałam. Przecież to… Alois Petersen. Kurde. Jakim cudem zdążył się przebrać? Skąd idzie? Niedawno wybierał się w kierunku przeciwnym do szkoły…

– No proszę, oto i twój Alois – zadrwił Noah. – Mówiłem? Nie mogłaś się z nim zderzyć.

Nie mogłam. Właśnie. Idealne określenie.

– To nie mój Alois – warknęłam. – Lećmy. Późno już.

Alois

Cholera. Cholera. Cholera!

Zobaczyła mnie… Zobaczyła! Ale dlaczego? Jako Lilim jestem dla ludzi niewidoczny.

W dodatku… Zerknąłem na floret. Zraniłem ją. Na klindze ciągle błyszczała krew. Dotknąłem ostrza, barwiąc palce na czerwono.

Tego tylko brakowało… A jeśli dowódcy dowiedzą się o owym incydencie? Na bank zabronią mi uczęszczania do Akademii. Przez tę przeklętą dziewczynę o rudawych włosach stanę się jednym z wielu, marnując niezliczone zdolności.

Chodzi ze mną do klasy. Jak się nazywa? Diana? Deirdre? Nie pamiętam. Kiedy ujrzałem ją pierwszy raz, nie wzbudziła mojego zainteresowania. No dobra, owszem. Z powodu oczu. Ma różnobarwne tęczówki, brązową i niebieską, jednak nie kryje się za nimi żadna ciekawa historia.

W przeciętności może konkurować z innymi mieszkańcami Ziemi.

Tak przynajmniej sądziłem. Do teraz.

Wtem ponownie wyczułem dziwną obecność, znacznie silniej niż przed kilkunastoma minutami…

Musiała znajdować się blisko.

Przymknąłem powieki.

Była za mną.

– Co zrobiłeś?

Odetchnąłem. To tylko Henriette. Też zaciskała dłoń na rękojeści broni. Krzywo zapięty mundur z niestarannie podwiniętymi rękawami sprawiał wrażenie… nieświeżego. Dostrzegłem ślady czegoś podobnego do krwi.

Nieopodal leżało nieruchome ciało. A więc wszystko jasne.

– Również witaj – odparłem z ironią.

– Co zrobiłeś, Alois? – powtórzyła.

Wychwyciłem w jej głosie wściekłość.

– Nic – stwierdziłem po dłuższej chwili milczenia. – Po prostu… właśnie widziała mnie jedna z nich.

– Wydaje ci się, że bierzesz udział w jakiejś grze? – wybuchnęła Henriette, uderzając pięścią w ścianę pobliskiego budynku. – Wiesz, po co tu przybyłeś. I wiesz, że wśród ludzi masz zachowywać się jak zwykły śmiertelnik.

– Może to jednak ty w coś grasz? – spytałem. – Myślałem, że o ile nie odbywa się akurat praktyk, nie wolno odwiedzać Świata Żywych.

– Aktualnie to nieistotne. Wpadłam się rozejrzeć – mruknęła. – Skupmy się na tobie. Po pierwsze, dałeś się zobaczyć jako Lilim. Po drugie, spóźniłeś się. Musiałam sama zająć się ptaszydłem.

– Które w dodatku cię ubrudziło…

– Nie jestem w nastroju do żartów – ostrzegła.

Cicho gwiżdżąc, przesunąłem wzrokiem po ulicy, a następnie ponownie spojrzałem na Henriette.

– Oj, wybacz – zachichotałem, gdy skrzywiła się w grymasie furii. – Dobra, dobra. Już się zamykam. Ale… zrozum, w tym miejscu czuję się obco. Trudno mi zachowywać się… Jakiego użyłaś określenia? A, pamiętam. Niczym zwykły śmiertelnik.

– Akurat. Trafiłeś na ziemię ponad dwanaście miesięcy temu i ani razu nie dotarły do nas niepokojące informacje o twojej adaptacji. Wyróżniasz się spośród Lilim z roku. Osoby takie jak ty potrafią bez problemu asymilować się z ludźmi. Wystarczający z ciebie hipokryta, żeby perfekcyjnie odegrać rolę.

– Oj, tylko nie „osoby”. To słowo sugeruje pewien stopień pokrewieństwa z plebsem. Aż ciarki przechodzą. Ale – odwróciłem się plecami – dzięki za komplement. Nie zwątpiłaś chyba w mój potencjał?

– Pytanie, czemu przypisać ów brak ostrożności?

– Wydarzył się mały wypadek. Każda wpadka oznacza dodatkową zabawę.

– Akurat ta wpadka mogłaby kosztować cię dyplom. Ale… nic więcej się nie stało, prawda?

Pomyślałem o ranie zadanej dziewczynie przez broń, która nie miała prawa jej tknąć.

– Prawda. Nic a nic. A teraz, jeśli pozwolisz…

– Pocze…!

Ulotniłem się, nim skończyła. Po chwili znalazłem się przed domem: gdy występuję w Świecie Żywych pod postacią Lilim, ważę tyle co powietrze, stąd możliwość przemieszczania się w zawrotnym tempie, a przy okazji sprawnego pozbywania się towarzystwa denerwujących kobiet. Na przykład Henriette.

Prędko przebrałem się w licealny mundurek, przekształciłem floret w Minuttę i bez śniadania popędziłem do szkoły.

Lekcje zaczynają się za dziewięć minut. Zdążę.

Lilim jak ja nigdy się nie spóźniają.

Minąłem sprawczynię niedawnej niespodzianki i jej kolegę. Ciągle tkwili na rogu, gdzie doszło do zderzenia.

Rety, ludzie są tacy powolni… Dziewczynę mój widok ewidentnie przeraził. Pewnie zastanawia się, czy przypadkiem nie oszalała. A niech się zastanawia. Niech nawet wysnuje wniosek, że potrzebuje natychmiastowej wizyty u psychiatry. Akurat to następstwo incydentu jest mi najzupełniej obojętne; inne – niekoniecznie.

Niewykluczone, że przede mną spore problemy.

Cholerny plebs…

Potwierdza się opinia, którą wyrobiłem sobie na temat mieszkańców tego świata: nierzadko przyprawiają o mdłości.